හිතදුර

කව්ළු පියන් හැර

විවර කර නෙත්

බලන්නේ දුර හිත්

ඈත මතකෙක මතක අහුරක්

මැවෙන සුන්දර දසුන් පමණක්
 
හදවතක පිරි සුසුම් පවුරක්
 
තනිකමත් මට ගෙනේ ඔසුවක්
 
ඇස් වලින් පමණක්
 
දොඩන වදන් විතරක්
 
ඉතිරිකර ගිය නුඔ
 
සදාකාලික කදුළු බුබුලක්
 
@අසම්මත/16/05/04/@

රවුම

කරකෝල අතාරින්න එතකොට

ඒ කරකැවිල්ල

අළුත් හිතකට

අතවනාවී අළුතින් හිතන්න

මම ඒකට කැමතියි
 
නුඔ දන්වා ඒක
 
හොදටම මට දැනෙනවා
 
ඒ බව හැබෑවට
 
@අසම්මත/16/05/04/@

එමල

ඒ මල

දිලෙන්නෙත්

පිපී

තනියම නම්

මම
 
කුමක්
 
කරම්ද
 
හදවත්
 
උයනයක
 
රැදී
 
@අසම්මත/16/05/04/@

ප්‍රේමාලිංගනය

පේුමණීයයි

කව් ගී මවන

තුරුණු හදවත් මවන

ආලිංගනය

හදරැදෙන
 
දසුනක්
 
කවි නෙතට
 
විරාමයක්
 
කළබල සිතට
 
ඔසුවක්
 
නොලද සෙනෙහසක්
 

හදට
 
@අසම්මත/16/05/03/@

සයනය

මේ සයනය ට

දෙඩිය හැකි නම්

මෙහි මිමුනුණ

දොඩමළු

රළු නොවු
 
පෙු්මණීයම වදන්
 
කෙතරම් ආහ්ලාදයක්ද
 
එනකොට මතකයට
 
නුඔට අමතක
 
මිහිර තැවැරුව
 
ඒ දිනයන්
 
ගලා ගිය නොදැනිම
 
@අසම්මත/16/05/03/@

හුදකලාව

දෙවනත් කරා

පාළුවද තනිකම ද

ඉකිබිදින හදක

සිතිවිලිද තනිව

සරනයුරු කල්පනා ලොව
 
හුදකලා මහරු
 
විදිමි
 
විදවමි හිතලූ
 
@අසම්මත/16/05/03/@

ගොදුර

බලාපොරොතුවක නෙත

ගිජු නෙතක

ගොදුරකට මැදිව

අසරණව

කම්පිතව
 
ජීවිතය යදිනු
 
පැවත්මක
 
හෙවනැල්ලකුදු
 
නොදැකම
 
@අසම්මත/16/05/03/@